กลับบ้านสุราษฯครั้งแรกของปี 2556

ไม่ได้กลับบ้านมานานเกือบปี ตั้งใจกลับรอบนี้สัก 1 เดือน ขับรถกลับมากับน้องมิลล์เป็นลูกสาวของน้าขับมาเรื่อยๆตั้งแต่ตี 5 ถึงประมาณเที่ยงๆ ระหว่างทางช่วงเช้าดื่มด่ำบรรยากาศข้างทางแบบไม่ได้ตั้งใจเพราะช่วงเช้าที่ฟ้าเปลี่ยนสีส้มทอแสงตัดกับหมอเบื้องล่างริมถนนสวยงามอย่าบอกใครเชียวมาถึงที่บ้านก็สลบเพราะนอนน้อยเมื่อคืนตื่อีกทีก็ 4-5 โมงเย็นแล้ว ช่วงที่มาโชคดีมากโรงเรียนปิดเทอมสุราษฯเลยรถไม่ติดเท่าไหร่ ตอนนี้รถเยอะมากเมืองต่างจังหวัดอย่างนี้ยังรถติดไม่น่าเชื่อ กลับเข้าเรื่องต่อกินข้าวเย็นไปนิดแล้วจู่ๆก็อยากวิ่งซะงั้น เบิ่งแมงกะไซต์ไปสนามกีฬากลางเลย พอถึงคนก็วิ่งเพียบดีจังเลย วิ่งเรื่อยๆมีความสุขเช่นเคย เหลือบมองเห็นสนามบาสเข้าไปขอเค้าเล่นได้เกมเดียว เจ็บเข่าซะงั้นดีนะที่ไม่มากรู้เลยว่าเรายังน้ำหนักเยอะอยู่ ทักษะทุกอย่ายังมีขาดแต่พละกำลังความฟิตหายใจหอบทีเดียว ไว้คราวหน้าเจอกันอีกทีแน่ๆน้องๆเอ๋ย

ต่างจังหวัดอากาศดีจังขับรถไปสูดลมหายใจแบบเต็มปอด ความสุขเล็กๆของเด็กบ้านนอกคนนึงที่ทำงานในเมืองหลวง กลับมาก็เจอหน้าพ่อหน้าแม่น้องสาว และญาติๆ ความอบอุ่นมันอยู่ที่เดิมตรงนี้ไม่หนีไปไหน ยายกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง เดินได้และพูดเยอะเชียว ตอนนั้นเมื่อหลายเดือนก่อนแกเดินไม่ได้พูดน้อยมากเล่นเอาเราคนนี้ใจเสีย ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมดีใจจัง เอาล่ะพอแค่นี้ก่อกับโพสนี้ทำงานต่อล่ะ “ขอให้ทุกๆคนดูแลคนที่รักให้ดีที่สุดในตอนที่ไม่สายเกินไป”